21
Ιανουαρίου 2008
Παλαιοντολόγοι
μουσείου Φυσικής Ιστορίας μέσα σε ξεχασμένο κουτί, ανακάλυψαν τα απολιθώματα
ενός ζώου που ήταν διασταύρωση ποντικού με ιπποπόταμου. Το είδος λεγόταν josephoartigasia monesi και ήταν το μεγαλύτερο
τρωκτικό που έχει βρεθεί ποτέ. Ζούσε πριν 4 εκατομμύρια χρόνια στη Νότια
Αμερική. Το ύψος του ήταν πάνω από μέτρο και το βάρος του ξεπερνούσε τους 2
τόνους. Το πώς δημιουργήθηκε εκείνο το ζώο είναι λίγο περίεργο και αστείο.
Φανταστείτε τη στιγμή του πολλαπλασιασμού, (που λέει ο ερεθισμένος ποντικούλης
στην ξαναναμμένη ιπποποταμίνα: «Κρατήσου θα σπρώξω»). Όσο κωμική και αν μας
φαίνεται η σεξουαλική πράξη μεταξύ του Δαβίδ και του Γολιάθ του ζωικού
βασιλείου, μας δίνει απαντήσεις στο κορυφαίο κοινωνικό ερώτημα περί πολιτικής και
πολιτικών.
Η
ιστορία του γιγαντιαίου ποντικού, που χάθηκε, μας διδάσκει ότι, όταν επιτρέπουμε
ποντικούλιδες να μας «καβαλάνε», σταδιακά, χάνουμε το πραγματικό μας μέγεθός ως
λαός και σιγά -σιγά συρρικνωνόμαστε.
Ήμασταν
ένας λαός με βάρος πολλών τόνων , αλλά με την συχνή επαφή μας με αυτούς,
καταλήξαμε, μια σταλιά και ζούμε πλέον σε κλουβιά για σπίτια, στα οποία πότε -
πότε μας πετάν και κανένα μεζέ. Κάποτε πρέπει να μάθουμε να μην σκύβουμε.
Υπάρχει μία ρωσική παροιμία που λέει: «Αν δεν σκύψεις και εσύ λίγο, κανένας δεν
μπορεί να πηδήξει από πάνω σου». Δυστυχώς εμείς μάθαμε να σκύβουμε. Και όσο
σκύβουμε τόσο αλλοιώνεται και το πραγματικό μας μέγεθος και η δύναμη. Πρέπει να μάθουμε να στηνόμαστε όρθιοι και να
τους αντιμετωπίζουμε στα ίσια. Εμείς είμαστε οι πολλοί. Αυτοί είναι οι
ποντικούληδες. Ας ξαναβρούμε το μπόι που μας έδωσε η φύση ως οντότητες. Δεν
ξέρω για εσάς αλλά εγώ σας το δηλώνω: Όσο πολύ και αν γουστάρω πότε- πότε τον
ποντικό, δεν του ξανακάθομαι. Θέλω να ξαναγίνω ο μεγάλος και περήφανος λαός που
ήμουν κάποτε και θα γίνω, γιατί όποιος θέλει κάτι πολύ , το καταφέρνει. Ελπίζω
να θέλετε και εσείς, γιατί όλοι μαζί μπορούμε καλύτερα.
Login
Υπενθύμιση κωδικού
