Αν γνωρίσεις κάποιον που δεν σε ξέρει, τι δουλειά θα του πεις ότι κάνεις;
Αυτή είναι μία πραγματικά δύσκολη ερώτηση για μένα. Καλώς ή κακώς κάνω τόσα πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα, καλλιτεχνικά, δημιουργικά, επιχειρηματικά, που θα πρέπει να απαντώ αρκετή ώρα. Γι' αυτό δηλώνω πολυσουγιάς και τελειώνω.
Τι γίνεται με το ΑΜΑΝ; Νιώθεις ότι εξελίχθηκε μέσα στα χρόνια;
Πιστεύω ότι υπήρξαν δύο ΑΜΑΝ, τελείως διαφορετικά μεταξύ τους. Το πρώτο, που διήρκησε πολύ λίγο, ούτε μια σαιζόν από τις δέκα που μετράει η εκπομπή και το οποίο ήταν κυρίως κωμικό, και το δεύτερο που καθιέρωσε την εκπομπή και ήταν αποκλειστικά σατυρικό με έντονα εκφρασμένη πολιτική άποψη, το οποίο και ωρίμασε και εξελίχθηκε πολύ αυτά τα δέκα χρόνια.
Θα σας φόβιζε (εννοώ και τους υπόλοιπους συντελεστές) η προοπτική του να το τελειώσετε;
Αντιθέτως... δέκα χρόνια είναι υπέρ αρκετά, γι' αυτό και εξάλλου το ΑΜΑΝ το έχουμε περιορίσει πλέον σε πολύ χαμηλής συχνότητας έκτακτες εμφανίσεις. Εξάλλου αυτόν τον καιρό, ήδη επεξεργάζομαι κάποιες νέες ιδέες.
Όλες του οι προβολές, πάντως, σημειώνουν υψηλές θεαματικότητες. Ποια είναι η συνταγή της επιτυχίας μίας ομάδας ατόμων όπως οι ΑΜΑΝ;
Όπως σε κάθε δομημένη δουλειά και εννοώ βέβαια δραματικοποιημένες σειρές ή εκπομπές που βασίζονται στο σενάριο, τη σκηνοθεσία, την καλλιτεχνική επιμέλεια, την παραγωγή, το μοντάζ κ.τ.λ. και στη προκειμένη περίπτωση, σατιρική δουλειά, που μετράει εκτός των παραπάνω και η άποψη, η πολιτική αντίληψη των πραγμάτων, η αρχισυνταξία, η στραβή ματιά κ.τ.λ., η «συνταγή της επιτυχίας» αλλά κυρίως η διάρκεια της επιτυχίας, βασίζεται περισσότερο στις πίσω από τις κάμερες ομάδες ή ανθρώπους, που δεν είναι πάντα κοινές με τις μπροστά από τις κάμερες ομάδες. Σε τέτοιες δουλειές, όσο χαρισματικοί και αν είναι οι ηθοποιοί που βγαίνουν μπροστά από την κάμερα, αν δεν έχουν περιεχόμενο, αν δηλαδή δεν έχουν τι να πουν και αν αυτό που έχουν να πουν ή να δείξουν δεν παραχθεί και κατά συνέπεια δεν παρουσιαστεί σωστά, τότε, ή δεν θα υπάρξει καθόλου επιτυχία, ή αν υπάρξει δεν θα αντέξει στον χρόνο. Το ΑΜΑΝ λοιπόν, όλα αυτά τα χρόνια, υποστηρίζεται από πάρα πολύ δουλειά, σχεδιασμό, ικανότητες και δημιουργία πίσω από τις κάμερες, γεγονός που εγγυήθηκε όχι μόνο την επιτυχία αλλά και την διάρκεια αυτής.
Μπορούν να γίνουν μεγάλες παραγωγές από τη Θεσσαλονίκη;
Όλα γίνονται... αλλά είναι δύσκολο, πιστέψτε με το έχω πληρώσει σε προσωπικό επίπεδο πολύ ακριβά. Ο λόγος είναι πως όσο αφορά τις τηλεοπτικές παραγωγές, όλη η υποδομή, κυρίως σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού, δυστυχώς βρίσκεται στην Αθήνα. Πάντως αν υπάρχει θέληση και πείσμα όλα γίνονται.
Έχεις πει ότι δεν πήγες στην Αθήνα γιατί προτιμάς τη ζωή στη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, αυτό το αποφάσισες πολύ νέος, χωρίς να δοκιμάσεις τη ζωή στην Αθήνα. Σχόλιο.
Κάποια πράγματα δεν απαιτούν και τόσο μεγάλες δοκιμές. Αν απλά γευτείς κάτι και δεν σου αρέσει δεν το τρως. Κύριο ρόλο όμως για την απόφασή μου αυτή δεν έπαιξε το ότι δεν μου άρεσε η Αθήνα, αλλά το ότι αγαπώ την πόλη μου την Θεσσαλονίκη. Δεν είμαι αρνητικός προς την Αθήνα, αντιθέτως, και πολλούς φίλους έχω και δεν υιοθετώ αυτή τη βλακώδη, ποδοσφαιρικού επιπέδου κόντρα και τη βρίσκω πανέμορφη σε πολλά σημεία, όπως επίσης πιστεύω πως απουσιάζουν και κάποια από τα απίστευτα κόμπλεξ που στοιχειώνουν την Θεσσαλονίκη. Απλά δεν ήθελα να εγκαταλείψω το σπίτι μου και δεν μπόρεσα να καταλάβω ποτέ γιατί πρέπει να αποδημήσω προκειμένου να δημιουργήσω.
Σε παρακαλώ να μας σχολιάσεις τη Θεσσαλονίκη ως εργασιακό περιβάλλον. Υπάρχουν πλεονεκτήματα (στη δουλειά); Ποια είναι τα μειονεκτήματα; (αν θες, εδώ θα σήκωνε να γράψεις και για την νοοτροπία μας).
Αυτό το «χαλαρά» είναι συγχρόνως η ευλογία και η κατάρα της πόλης. Υπάρχουν πολλοί επικίνδυνοι ημιεπαγγελματίες στη Θεσσαλονίκη και υπάρχουν και πολλοί από εκείνο το φοβερό είδος... το: δεν έχω κάνει τίποτα, δεν παράγω τίποτα, σχολιάζω όμως και κατακρίνω τους πάντες και τα πάντα, αφού τα ξέρω όλα και συγχρόνως γκρινιάζω γιατί εγώ ή η πόλη μου δεν έχει προκοπή και εννοείται πως πάντα φταίει κάποιος άλλος γι'αυτό. Προσωπικά θέλω η πόλη μας να παραμείνει «καφεδούπολη» φτάνει ο καφές να πίνετε κάποιες συγκεκριμένες ώρες και όχι όλες τις ώρες.
Περίγραψε μας μία τυπική ημέρα σου.
Μου είναι αδύνατον γιατί πραγματικά δεν έχω «τυπική ημέρα». Εκτός δηλαδή από το πρωινό μου ραντεβού με την τουαλέτα και το τάϊσμα των σκυλιών μου, τίποτα άλλο δεν είναι στάνταρ. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι συνήθως είναι αρκετά βαρύ το πρόγραμμά μου με ποικίλα πράγματα των οποίων το είδος εξαρτάται από το τι και πόσα πράγματα παράγω εκείνο τον καιρό. Πάντως έχω και ημέρες που δεν κάνω τίποτα.
Εάν είχες προτιμήσει να ζήσεις στην Αθήνα, πάντως, είναι πολύ πιθανό να έβγαινες με χλιδάτες παρέες, να πήγαινες σε πιο γκλάμορους εστιατόρια κλπ. Δεν έχεις τέτοιου είδους ματαιοδοξία;
Μπορώ να πω ότι εδώ και αρκετά χρόνια, αυτού του είδους η ματαιοδοξία δεν συμπεριλαμβάνεται στο μενού των ματαιοδοξιών μου. Αντιθέτως έχω αναπτύξει, ενστικτωδώς ίσως, μια αποστροφή προς όλα αυτά.
Δεν πιστεύεις ότι όποιος βγαίνει στην τηλεόραση τακτικά διαθέτει και κάποιες δόσεις ματαιοδοξίας;
Ναι το πιστεύω, σημασία έχει η όποια ματαιοδοξία να βρίσκεται δοσολογικά σε ισσοροπία με την διάθεση του ατόμου να προσφέρει και να δημιουργεί μέσω της τηλεόρασης, και όσο περνούν τα χρόνια, η διάθεση για προσφορά και δημιουργία να αυξάνεται ενώ η ματαιοδοξία να μειώνεται. Έτσι ώστε κάποια στιγμή η ματαιοδοξία, ακόμα και αν δεν έχει εξαφανιστεί πλήρως, να μην έχει σχέση με τα κίνητρα που οδηγούν κάποιον στην τηλεόραση.
Ποια είναι τα προσόντα (κι εδώ ζητώ και τη γνώμη σου και ως παραγωγού) για να κάνει κάποιος καριέρα στην τηλεόραση;
Δεν ξέρω αν θα απαντήσω στην ερώτησή σου, αλλά θα σου πω το εξής: η έκφραση «κάνω τηλεόραση» δεν μου αρέσει καθόλου και η νοοτροπία που κρύβεται πίσω από αυτή την έκφρασή είναι εξ ορισμού τελείως λάθος. Τι θα πει «κάνω τηλεόραση»; Η τηλεόραση δεν είναι κάτι συγκεκριμένο που κάνεις, η τηλεόραση είναι ένα μέσο, είναι αέρας, οπότε σημασία έχει το τι κάνεις, παράγεις ,δημιουργείς για να παρουσιάσεις μέσω της τηλεόρασης. Σιχαίνομαι την λογική και τα αντίστοιχα παραδείγματα ανθρώπων που θα έκαναν ή που κάνουν το οτιδήποτε, φτάνει αυτό και κατά συνέπεια αυτοί, να βγαίνουν στην τηλεόραση. Δεν εννοώ βέβαια ότι όλοι πρέπει να περιορίζονται στο τι ή πόσα πράγματα θα κάνουν στην τηλεόραση, ελπίζω απλά ότι καταλαβαίνεται τι εννοώ...
Ποιο το μέλλον της; Ο κατήφορος έχει σταματημό;
Τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά... είναι όμως αρκετά τραγικά και επικίνδυνα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η τηλεόραση, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, με τέτοιο τεράστιο κενό παιδείας, παίζει πολύ σημαντικό, ίσως τον σημαντικότερο ρόλο διαπαιδαγώγησης, παραγωγής πολιτισμού, συνειδήσεων και νοοτροπιών. Για την ώρα η Ελληνική τηλεόραση καταδυναστεύεται από την κατοχή, την εξουσιομανία, την υποκρισία και τις νοοτροπίες συγκεκριμένων ανθρώπων. Η όποια πιθανή αλλαγή προς το καλύτερο, αν έρθει θα έρθει από τους δέκτες, τους τηλεθεατές δηλαδή, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να αλλάξουν πολλά στην παιδεία της χώρας. Για κάτι πιο γρήγορο, ελπίζω σε μια ενστικτώδη αντίδραση όλων μας ενάντια στην προσβολή της νοημοσύνης μας.
Η τηλεόραση είναι αντανάκλαση της κοινωνίας;
Σε ένα βαθμό ναι. Αυτό όμως είναι το καλό σενάριο. Το να αντανακλά δηλαδή η τηλεόραση την κοινωνία μας είναι το καλό σενάριο, το να την καθορίζει είναι το χειρότερο σενάριο και φοβάμαι πως είναι αυτό που συμβαίνει πλέον.
Πρόσφατα δήλωσες στου Τριανταφυλλόπουλου (με αφορμή το Θέμο και τον Χατζηνικολάου) ότι η σάτιρα δεν έχει όρια. Δεν νιώθεις, όμως, ότι κάποιες φορές αγγίζει τα όρια της εμπάθειας;
Πιστεύω πως η σάτιρα δεν έχει και δεν πρέπει να έχει όρια. Τα όρια είναι και αντικαλλιτεχνικά και εμποδίζουν την εξέλιξη των πραγμάτων. Η σάτιρα δεν έχει σχέση με την εμπάθεια. Εμείς που κάνουμε, ή που νομίζουμε πολλές φορές ότι κάνουμε σάτιρα, μπορεί να γινόμαστε εμπαθείς. Η σάτιρα δεν φταίει σε τίποτα για να πληρώνει τις δικές μας αδυναμίες, κόμπλεξ και απωθημένα. Πιστεύω πως η πραγματική σάτιρα με την εμπάθεια δεν συναντιούνται ποτέ.
Κι αν κρίνω από τις διάφορες εγγραφές στα μπλογκ, εντυπωσίασες πολύ μ εκείνη την παρέμβασή σου. Ήσουν πολιτισμένος... Γιατί λείπει τόσο πολύ ο πολιτισμός από τις συζητήσεις μας;
Γιατί υπάρχει αυτό το τεράστιο έλλειμμα παιδείας στην χώρα, στο οποίο αναφέρθηκα και προηγουμένως. Η τηλεόραση όχι μόνο δεν βοηθάει, αλλά τα κάνει χειρότερα τα πράγματα. Ο καταναλωτισμός, που είναι πλέον το βασικό συστατικό της κοινωνίας μας, τι πολιτισμό να παράγει; Και η πλειοψηφία όλων αυτών στα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, που εμφανίζονται ως οι πατριάρχες του πολιτισμού, είναι αντιθέτως οι υποκριτές και Φαρισαίοι του πολιτισμού, που συνήθως ουδεμία σχέση δεν έχουν με αυτόν, απλά τον χρησιμοποιούν για να χτίσουν μια πλασματική εικόνα για τον εαυτό τους, την οποία και χρησιμοποιούν προκειμένου να υπηρετήσουν τα κόμπλεξ τους, τα απωθημένα τους και την ανάγκη τους για κοινωνική ψευτοκαταξίωση. Που να βρεθεί λοιπόν ο πολιτισμός και πως να συζητάμε πολιτισμένα. Δυστυχώς στην Ελλάδα ο πολιτισμός, δεν είναι πλέον κοινωνική συνέπεια ενός δομημένου συστήματος, αλλά προσωπική υπόθεση του καθενός.
Αλήθεια, έχεις κάνεις συμβιβασμούς στην τηλεοπτική ζωή σου; Αν ναι, ποιους; Αν όχι, ποιες είναι οι πιο δύσκολες στιγμές που έχεις ζήσει;
Μέχρι στιγμής όχι, δεν έχω κάνει συμβιβασμούς και για να μην λέω μεγάλες κουβέντες, δεν ξέρω αν δεν κάνω και στο μέλλον, πάντως σίγουρα θα προσπαθήσω. Τις πιο δύσκολες στιγμές τις βίωσα την περίοδο των έξι περίπου ετών εβδομαδιαίου ΑΜΑΝ, οπού εργαζόμουν σε τελείως απάνθρωπους ρυθμούς με δέκα διαφορετικές και πολύ σημαντικές, καλλιτεχνικές και όχι μόνο, αρμοδιότητες, οπού κατά τη περίοδο αυτήν, σε μεγάλο βαθμό έχασα τον εαυτό μου και απέκτησα κουσούρια από τα οποία προσπαθώ έως και σήμερα να απαλλαχτώ.
Εκτός από αυτά που γνωρίζει ο κόσμος για σένα, ποια πτυχή της ζωής σου θα ήθελες να βγάλεις; (π.χ. κάποιο άγνωστο χόμπι ή ασχολία)
Είχα την ευλογία στη ζωή μου τα χόμπι μου και τις ασχολίες μου να τα κάνω επάγγελμα, οπότε δεν έχω κάτι ιδιαίτερα κρυφό. Αυτό που έχω παραμελήσει κάπως επαγγελματικά και έχω σκοπό άμεσα να το διορθώσω, είναι και το πιο σημαντικό στην ζωή μου( εκτός οικογένειας και αγαπημένων προσώπων εννοείται), η μουσική. Η μουσική και το ραδιόφωνο είναι οι μεγάλες μου αγάπες. Κάτι σχετικό επίσης που δεν το έχω πει ποτέ, είναι ότι εδώ και χρόνια παράγω δική μου μουσική και έχω αρχίσει να σκέφτομαι τα τελευταία χρόνια την πιθανότητα να κυκλοφορήσω κάτι... ίσως και να μην το κάνω ποτέ... δεν ξέρω. Πάντως παίρνω κουράγιο από το εντυπωσιακό comeback της Έφης Θώδη.
Έχεις έρθει ποτέ σε δύσκολη θέση από την αναγνωρισιμότητα που διαθέτεις;
Κοίταξε, ο κόσμος πάντα με προσεγγίζει τόσο φιλικά και με τόση αγάπη( ή τουλάχιστον έτσι θέλω να νομίζω), που ακόμα και η στιγμή να μην είναι η κατάλληλη, χαίρομαι που έχω αυτήν την τόσο αληθινή και θετική επαφή με άλλους ανθρώπους. Πάντως και για να είμαι ειλικρινής, έχω περάσει και ίσως περνάω ακόμα μερικές φάσεις αγοραφοβίας.
Σου αρέσει να προκαλείς; Έχει τύχει να ακούσω σχόλια για προκλητικές εμφανίσεις σε νυχτερινές εξόδους σου ή στη Χαλκιδική.
Τι να σου πω; Δεν ξέρω και δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς εννοούν αυτά τα σχόλια περί «προκλητικών εμφανίσεων». Σίγουρα δεν διεκδικώ τον τίτλο του πιο ήσυχου παιδιού αλλά και σίγουρα ο σκοπός μου δεν είναι να προκαλώ. Από την άλλη όμως, τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν άνθρωποι που προκαλούν αλλά άνθρωποι που προκαλούνται.
(σε συνέχεια με το προηγούμενο) Σε ενδιαφέρει η γνώμη του κόσμου; Προσέχεις τη δημόσια εικόνα σου;
Στην θεωρία δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το τι λέει ο κόσμος, αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, η θεωρία από την πράξη απέχει πολύ και δεν μπορώ να πω ότι είμαι τελείως απαλλαγμένος από όλο αυτό. Αυτό που σίγουρα μπορώ να σου πω, είναι πως δεν πιστεύω στην «δημόσια εικόνα». Την «δημόσια εικόνα» την θεωρώ μια μαλακία και μισή. Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει μία και μόνο εικόνα, αυτήν του πραγματικού του εαυτού.
Ποια πιστεύεις ότι είναι τα "δημόσια πρόσωπα"; (Εδώ, ούτε η αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων δεν ξέρει...) Πρέπει να προσέχουν την εικόνα τους;
Τον όρο «δημόσια πρόσωπα» τον αντιλαμβάνομαι ως εξής: τα πρόσωπα που και γνωστά στην κοινωνία είναι και κατέχουν κάποιο δημόσιο αξίωμα. Σχετικά με την «εικόνα» τους και σε συνέχεια των όσων είπα πριν, θα προτιμούσα να προσέχουν περισσότερο την εντιμότητα τους και λιγότερο την «εικόνα» τους.
Κάνεις δηλώσεις σχετικά με την πολιτική. Πιστεύεις ότι ο πολίτης έχει ήσυχη τη συνείδησή του εάν λέει δημοσίως τη γνώμη του; Δεν ένιωσες ποτέ την ανάγκη να κάνεις κάτι πιο ενεργό; Δεν εννοώ να κατεβείς στις εκλογές αλλά να γίνεις π.χ. ακτιβιστής ή εθελοντής...
Έχεις πετύχει διάνα, γιατί με απασχολεί πολύ αυτό που λες. Σε μεγάλο βαθμό είναι και ο λόγος που δεν εμφανίζομαι και πολύ, γιατί αισθάνομαι και λίγο μαλάκας με το να μιλάω μόνο. Νοιώθω έντονα την ανάγκη να κάνω κάτι και πίστεψε με το ψάχνω. Κάνοντας όμως αντίλογο στον εαυτό μου σχετικά με αυτά που μόλις είπα, ίσως και να είναι κάτι σημαντικό το να αρθρώνεις μία άποψη διαφορετική ή κόντρα στο ρεύμα, από ένα μαζικό μέσο όπως είναι η τηλεόραση... δεν ξέρω... είμαι λίγο προβληματισμένος με όλο αυτό. Σίγουρα όμως πιστεύω, πως οι σημαντικότερες επαναστάσεις είναι οι μικρές καθημερινές προσωπικές επαναστάσεις. Ας μην αγοράσουμε ένα προϊόν, ας ψηφίσουμε κάτι άλλο, ας κόψουμε το κάπνισμα, ας μην συμμετέχουμε σε κάτι που δεν συμφωνούμε, ας αλλάξουμε κανάλι και ίσως αλλάξουμε τον κόσμο.
Ας κάνουμε ένα νοητικό πείραμα: μετά το "Κομφούζιο" κατέβηκες στην Αθήνα, έμεινες, κι είσαι ακόμη εκεί. Είσαι στη showbiz; Με τι ασχολείσαι; Με ποια από τα τηλεοπτικά πρόσωπα συνεργάζεσαι; Με ποιους κάνεις παρέα; Σε ποια περιοχή μένεις;
Χριστίνα μου ειλικρινά, δεν έχω ιδέα...
Login
Υπενθύμιση κωδικού
