Ε.Σ.Ρ.
ΔΙΑΤΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ
Βωμολοχίες... τι αστεία κοινωνική εφεύρεση! Ένας συνδυασμός γραμμάτων, λέξεις όπως όλες οι άλλες, που όμως για κάποιους ανεξήγητους λόγους θεωρούνται «βρώμικες», «χυδαίες», «απρεπείς» και άλλες τέτοιες μαλακίες! Ουπς, συγγνώμη!!! Για παράδειγμα, η λέξη «αρχίδια», ανήκει στην κατηγορία «πιπέρι στο στόμα», το ραδιοτηλεοπτικό ρίχνει πρόστιμα, σεμνότυφες κυρίες σοκάρονται, θρησκευόμενοι λιποθυμούν κ.τ.λ. Αντίθετα, η λέξη «όρχεις», δε δημιουργεί απολύτως κανένα πρόβλημα σε κανέναν, ούτε καν... ούτε καν... στον κύριο Παπαθεμελή για παράδειγμα, το σύμβολο, το ιερό αυτό τέρας του καθωσπρεπισμού.
Ένα ακόμα, ίσως και χαριτωμένο, δείγμα της υποκριτικής μας κοινωνίας, η οποία όμως κάποιες φορές, με μεγάλη ευκολία αλλάζει στάση και προάγει από βρώμικη σε αποδεκτή οποιαδήποτε λέξη, φτάνει αυτή να ταυτιστεί με μια εθνική επιτυχία: «για την Ελλάδα ρε ΓΑΜΩΤΟ»!!! Βέβαια στην περίπτωση του «γαμημένου», χωρίς κανένα σεβασμό προς το πνευματικό δημιούργημα των οπαδών του ΠΑΟΚ, προέκυψε το «τιμημένο», κωδικοποιώντας ουσιαστικά το σύνθημα. Δηλαδή συμφωνήσαμε όλοι κλείνοντας το μάτι, ότι δημοσίως θα λέμε το «τιμημένο» για να είμαστε «καλά παιδιά», αλλά θα σκεφτόμαστε και θα εννοούμε «το γαμημένο !!!
Είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως δεν υπάρχουν χυδαίες λέξεις, υπάρχει χυδαία χρήση ή άνθρωποι με χυδαία συμπεριφορά, οι οποίοι μπορούν να μετατρέψουν την οποιαδήποτε λέξη στο πιο χυδαίο άκουσμα.
Βρίσκω δε, θλιβερή την επιφανειακή, προσχηματική διαδικασία αξιολόγησης της ποιότητας, βασισμένη αποκλειστικά στη στείρα παρατήρηση ύπαρξης βωμολοχιών, και στην καταμέτρηση αυτών. Ιδίως σε μια εποχή όπου καθημερινά μέσω της τηλεόρασης, και όχι μόνο, διαπράττονται εγκλήματα σε επίπεδο παιδείας, διαμόρφωσης συνειδήσεων, συνηθειών, και όλα αυτά χωρίς την παραμικρή χρήση «κακών» λέξεων.
Όλα αυτά που τόση ώρα γράφω, ελπίζω ότι θα με οδηγήσουν επιτέλους στο θέμα μου, που όσο απίστευτο κι αν φαντάζει πλέον, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΩΜΟΛΟΧΙΕΣ! Είναι το Ε-ΣΟΥ-ΡΟΥ, δηλαδή, το εθνικό συμβούλιο ραδιοτηλεόρασης. Το συμβούλιο, που αποτελεί το σημείο αναφοράς και το μέγεθος μέτρησης της «ηθικής» στα ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε. Μετά λοιπόν από τα χρηστά ήθη και έθιμα της κοινωνίας μας, (που ανέκαθεν με προβλημάτιζε το πότε και ποιοι τα αποφάσισαν και τα επέβαλαν, όπως επίσης, γιατί τιμωρούνται ποινικά όσοι δεν τα αποδέχονται), τα μέλη του Ε.Σ.Ρ. καθορίζουν τα χρηστά ήθη και έθιμα των Μ.Μ.Ε., όπως αυτοί τα αντιλαμβάνονται, συνυφασμένα βέβαια με τα αντίστοιχα της κοινωνίας.
Η υπόθεση του Ε.Σ.Ρ. με τυραννάει χρόνια τώρα. Η προ ολίγων εβδομάδων όμως αφορμή του ραδιοφωνικού σταθμού «BEST», με οδήγησε στο να γράψω αυτές τις απόψεις.
Η ανεξάρτητη (δίνοντας νέο νόημα στη λέξη) αυτή αρχή, υποτίθεται ότι αποτελείται από ανθρώπους άμεσα ή έμμεσα σχετικούς με το αντικείμενο, δηλαδή με τα Μ.Μ.Ε. Κατά συνέπεια, άμεσα ή έμμεσα σχετικούς με τον πολιτισμό, τα γράμματα, τις τέχνες, το πνεύμα. Αυτοί οι άνθρωποι, συνήθως είναι, ή θα έπρεπε να είναι, άκρως αντιεξουσιαστικά και δημοκρατικά άτομα. Απορώ πώς είναι δυνατόν να προτείνεις σε έναν τέτοιο άνθρωπο να γίνει μέλος μιας αρχής όπως το Ε.Σ.Ρ. και να μη σε διαολοστείλει!!! Φαντάζομαι ένα ιδανικό σενάριο, συμφώνα με το οποίο η κυβέρνηση απευθύνεται στους υποψήφιους (που πληρούν τις προϋποθέσεις) να γίνουν μέλη του Ε.Σ.Ρ. και αρνούνται όλοι επιδεικτικά. Και το λέω αυτό, γιατί αντικειμενικά το Ε.Σ.Ρ. εν έτει 2005, έτσι όπως ενεργεί και με τις εξουσίες που συγκεντρωτικά του έχουν δοθεί, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από οποιοδήποτε ολοκληρωτικό καθεστώς. Αποφασίζουμε και διατάζουμε με συνοπτικές διαδικασίες.
Απορώ πώς δέχονται να παίζουν αυτόν το ρόλο τα μέλη του!!! Πώς ο ρόλος αυτός δεν προσβάλει βάναυσα τις υποτιθέμενες δημοκρατικές τους αρχές!!!
Βέβαια η εξουσία, ακόμη και στη συγκεντρωτική - ολοκληρωτική της μορφή, μας ενοχλεί λιγότερο έως καθόλου όταν την έχουμε εμείς. Το μεγαλείο όμως των πραγματικά δημοκρατικών ανθρώπων είναι η κατηγορηματική τους άρνηση να επιβάλλουν τις απόψεις τους στους άλλους, ακόμη κι όταν τους δίνεται η εξουσία να το κάνουν. Αντ΄ αυτού αγωνίζονται για το αντίθετο, για να μην υπάρχουν δηλαδή πουθενά τέτοιου είδους συγκεντρωμένες εξουσίες. «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες». Τι συγκινητικά μεγαλειώδης, δημοκρατική κουβέντα... Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί πόσο συχνά μου την έλεγε ο πατέρας μου...
Μπορούσα να φανταστώ μια ανεξάρτητη αρχή, που εκτός των τεχνικών θεμάτων, συχνοτήτων, αδειών, σημάνσεων κ.τ.λ., να λειτουργεί γνωμοδοτικά προς τα ίδια τα μέσα ως συνεργάτης αυτών, αλλά και προς τη δικαιοσύνη, όταν παραπέμπονται σε αυτή. Δεν μπορούσα όμως ποτέ να φανταστώ ένα Ε.Σ.Ρ. με το σημερινό τρόπο λειτουργίας.
Σε μια χρονική περίοδο, που πολύς λόγος γίνεται για «τηλεφασισμό», ο μόνος σίγουρος, αντικειμενικά υπαρκτός τηλε-ράδιο φασισμός είναι το Ε.Σ.Ρ., κρίνοντας όχι με βάση τις αποφάσεις του, αφού κάτι τέτοιο θα ήταν υποκειμενικό, αλλά με βάση τις θεσμικά συγκεντρωμένες εξουσίες του.
Αντιλαμβάνομαι βέβαια πως μπορεί να ακούγεται κάπως «βαρύς» ο χαρακτηρισμός «φασισμός», ιδίως αν λάβει κανείς υπόψη του την αναμφισβήτητη ασυδοσία, που σε πολλές περιπτώσεις επιδεικνύουν τα Μ.Μ.Ε. Αυτό όμως είναι μία γνωστή παγίδα στην οποία δεν πρέπει να πέφτουμε. Ας μην συμψηφίζουμε δηλαδή την πιθανώς λανθασμένη συμπεριφορά των μέσων, που σίγουρα κάπως πρέπει να αντιμετωπιστεί, με το απολυταρχικό πρόσωπο του Ε.Σ.Ρ. Άλλο το ένα άλλο το άλλο! Και σε καμιά περίπτωση το πρώτο δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι του δεύτερου.
Ακόμη και όταν οι αποφάσεις του μας βρίσκουν σύμφωνους, δεν πρέπει να ξεχνάμε πώς σε μια πραγματική δημοκρατία, το δικαίωμα άσκησης δικαστικής εξουσίας το έχει μόνο η Δικαιοσύνη και κανείς άλλος. Κατά την γνώμη μου, η εσχάτη των ποινών πού θα έπρεπε να δικαιούται να επιβάλει το Ε.Σ.Ρ. για θέματα περιεχομένου των μέσων, είναι αυτή της παραπομπής τους στην δικαιοσύνη, ελπίζοντας πώς η τελευταία θα πράξει ικανά και αμερόληπτα το καθήκον της.
Τέλος, ας μη ξεχνάμε πώς ο φασισμός δεν μετριέται ποσοτικά, δηλαδή δεν υπάρχει λίγο ή πολύ φασισμός, και στην περίπτωση του δεν ισχύει το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»
Αλλά έτσι είναι τα πράγματα.. αίμα στο όνομα της θρησκείας, φασισμός στο όνομα της δημοκρατίας και πάει λέγοντας...
Login
Υπενθύμιση κωδικού
