«Ελλάδα, η χώρα της Δημοκρατίας».
Τι αστείο πρέπει να ηχεί στα αυτιά όταν το ακούν και στα μάτια των κατοίκων του εξωτερικού όταν διαβάζουν το παραπάνω. Διότι και εκείνοι όπως και εμείς κάθε Κυριακή πρωί , πηγαίνουν στα περίπτερα- Videoclub , επιλέγουν τη φυλλάδα τους αναλόγως με το ποιο DVD τους γυαλίζει και καμια φορά ξεφυλλίζουν και την εφημερίδα τους.
Και από εκείνη ενημερώνονται, πότε - πότε, από τα νέα που γράφονται για τον υπόλοιπο κόσμο. Ότι δηλαδή κάπου υπάρχει μία χώρα μικρή στην οποία ο γενικός γραμματέας του υπουργείου πολιτισμού της πήδηξε από τον τέταρτο όροφο και ότι το όνομα του εμπλέκεται σε περίεργες δοσοληψίες. Από κάτω διαβάζουν ότι στην ίδια χώρα, κάποιες βαλίτσες και μερικές μαύρες πλαστικές σακούλες γεμάτες με εκατομμύρια ευρώ αλλάζουν χέρια. Διαβάζουν για εκατοντάδες παράνομες χωματερές που δεν κλείνουν για ακαταλαβίστικους λόγους και μαθαίνουν με έκπληξη ότι ακόμα δεν έκανε τίποτα το κράτος για τους πυρόπληκτους του καλοκαιριού στην Πελοπόννησο. Πάνε να πάρουν μια ανάσα αλλά ένα άλλο κείμενο που διαβάζουν γράφει ότι ακόμα το ελληνικό δημόσιο δεν έχει βρει λύση προκειμένου να μαζέψει το πετρέλαιο του βυθισμένου πλοίου στο λιμάνι της Σαντορίνης και απειλείται η περιοχή με οικολογική καταστροφή. Ώσπου να καταλάβουν τι ακριβώς τους χτύπησε, διαβάζουν για μία χυδαία ανθρώπινη εμπλοκή στην περίπτωση που αφορούσε ένα αγγελούδι. Πληροφορούνται δηλαδή ότι πέθανε ο μικρός αθώος Παναγιωτάκης γιατί δεν του επιτράπηκε να πάρει τα λεφτά που ο κόσμος τα μάζεψε για εκείνον . Δεν πήγε στο ειδικό αντικαρκινικό νοσοκομείο γιατί τα λεφτά ήταν πολλά και κάποιοι τα ήθελαν για την πάρτη τους. Μετά, και είναι σίγουρο αυτό που σας γράφω, αηδιασμένοι, γυρίζουν σελίδα για να διαβάσουν τίποτ' άλλο και διαβάζουν ότι η ίδια χώρα, η Ελλάδα, είναι έτοιμη να ασκήσει «βέτο», για να μην ονομαστούν τα Σκόπια με το όνομα Μακεδονία. Και διαβάζουν και τις δηλώσεις των ελλήνων πολιτικών που μιλούν για το ζήτημα της ηθικής τάξης. Διαβάζουν τις βαρύγδουπες δηλώσεις του style: «Οι Έλληνες έχουν ηθική και θα διαφυλάξουν την ιστορία τους». Είναι σίγουρο ότι κάπου εκεί, βρίζουν και σκίζουν την εφημερίδα. Και μεταξύ μας έχουν δίκαιο. Γιατί και εσείς αν ήσασταν εκείνος ο ξένος αναγνώστης το ίδιο θα κάνατε. Μα για ποια ρουφιάνα ηθική μπορεί να μιλάει αυτός ο λαός που κάνει όλα τα παραπάνω και λίγα γράφω;
Μεγάλη κουβέντα θα γράψω αλλά θα την γράψω και ευτυχώς που ζούμε σε αυτόν τον τόπο και κανένας δε με σταματάει.
Δεν θέλω οι ξένοι να με έχουν και εμένα, στον ίδιο ντορβά με εκείνους. Μάρτυς μου ο Θεός, προτιμώ να ξανανοίξουν τα νησιά και επειδή είμαι αντιδραστικός να με πάρουν και να με κλείσουν σε τσουβάλια με γάτες και μετά να με πετάξουν στη θάλασσα. Το προτιμώ από το να είμαι στο ίδιο τσουβάλι με κάποιο απ' αυτά τα φίδια που μας μιλούν από τα μπαλκόνια και μας χαμογελούν μια στις τόσες.
Κάποιος πρέπει να πει την αλήθεια στους ανθρώπους που είναι έξω από τα σύνορα. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Είμαστε και οι υπόλοιποι εδώ.
Απλά, όπως και τον Παναγιωτάκη, δε μας αφήνουν να βγούμε έξω και μας αφήνουν να λιώσουμε εδώ.
ΥΓ: Συγχωρέστε με για τα νεύρα μου. Πονάω όταν σκέφτομαι τον Παναγιωτάκη. Θα ήταν τώρα στην ηλικία του γιου μου. Θα μπορούσε μάλιστα να είναι και ο γιος μου.
ΥΓ1: Να μη πονέσει άνθρωπος τόσο πολύ όσο οι γονείς του. Το εύχομαι ακόμα και για τα παρτάλια που έγραφα παραπάνω.
Login
Υπενθύμιση κωδικού
