Γιάννης Σερβετάς
Μας εκπλήξατε όλους ευχάριστα με τη δημιουργία του Imagine. Πώς προέκυψε αυτός ο νέος σταθμός;
Στην ταινία «η χορωδία του Χαρίτωνα» ακούγεται στο τέλος η ατάκα που λέει ο πιτσιρικάς: «Το όνειρο είναι δικό μας και θα βγούμε από αυτό όποτε εμείς το θελήσουμε». Ένα παιδικό όνειρο του Αντώνη Κανάκη και δικό μου είναι ο imagine. Ζούμε το όνειρό μας και το χαιρόμαστε πολύ.
Το όνομα του σταθμού πώς προέκυψε;
Μας δυσκόλεψε πάρα πολύ το όνομα. Με τον Αντώνη Κανάκη διαβάσαμε τουλάχιστον από 2 εγκυκλοπαίδειες και δε βρίσκαμε όνομα. Την λύση την έδωσε η Σάντυ. Όταν είπε imagine απλά κοιταχτήκαμε χαμογελώντας. Μετά του ήρθε και ιδέα με την φωτογραφία του Λένον με τη Γιόκο και έδεσε.
Τι διαφορετικό έχει ο Imagine από τους υπόλοιπους ραδιοφωνικούς σταθμούς;
Είναι φρέσκος, έχει παραγωγούς που είναι παθιασμένοι με το ραδιόφωνο, έχει τρελαμένο ακροατήριο, έχει όμορφο studio, δεν έχει μεγάλο ψυγείο και έτσι τα γλυκά που μας φέρνουν τρώγονται πάντα φρέσκα, έχει τουαλέτες αντρών και γυναικών. Όπως καταλαβαίνετε οι διαφορές από τους υπόλοιπους σταθμούς είναι απίστευτες.
Σας ενοχλεί κάτι στον ραδιοφωνικό αέρα της πόλης;
Όχι. Εδώ και χρόνια έχω ανακαλύψει τη δύναμη του Zapping. Όταν κάτι με ενοχλεί το προσπερνάω. Απλά πράματα.
Εκτός από παραγωγός του Imagine καταπιάνεστε και με τη συγγραφή. Πρόσφατα, μάλιστα, παρουσιάσατε το Ημερολόγιο / Ανεκδοτολόγιο 2008... Τι σας γοητεύει στην "επαφή" σας με το χαρτί;
Η συγγραφή είναι ότι ποιο κοντινό σε τοκετό θα μπορούσε να αισθανθεί ένας άντρας. Εγώ μάλλον, και το σκέφτομαι από την εμμονή μου να γράφω, μάλλον πάντα θα ήθελα να γίνω μανούλα. Όταν βλέπω ένα λευκό κομμάτι χαρτί θέλω να το γεμίσω. Να του δώσω ζωή. Αυτό όμως που με ξετρελαίνει είναι η επαφή με τους ανθρώπους όταν έρχονται στις παρουσιάσεις που κάνω.
Όλοι σάς έχουμε στο μυαλό μας σαν έναν άνθρωπο - έξω καρδιά, "τρελό" ατακαδόρο και με πολύ χιούμορ. Πόσο κοντά είναι η εικόνα που έχουμε πλάσει σαν κοινό με την πραγματικότητα του Γιάννη;
Ο πραγματικός Γιάννης και να με συγχωρείτε που θα σας στεναχωρήσω είναι λίγο πιο πεζός ως χαρακτήρας. Μπορεί να είμαι ατακαδόρος και άνθρωπος έξω καρδιά αλλά επίσης θυμώνω όταν δεν βρίσκω παρκάρισμα, ροχαλίζω όταν είμαι κουρασμένος, κλαίω όταν είμαι λυπημένος. Θεωρώ τον εαυτό μου ένα φυσιολογικό άνθρωπο που δεν ξεχωρίζει από τους άλλους. Δεν έχω κέρατα για να ξεχωρίζω ή τουλάχιστον το ελπίζω. Για το θέμα των κεράτων αρμόδια να απαντήσει είναι η γυναίκα μου.
Τι εύχεστε να φέρει το 2008;
Θέλω να του επιτραπεί να μεγαλώσει. Να μπορεί να ακουστεί στην Αλεξανδρούπολη, στην Καστοριά στα ορυχεία της Κοζάνης, στην Λήμνο στην Κρήτη, στην Πελοπόννησο, παντού. Αυτό προς το παρών το εύχομαι. Αλλά σε λίγο καιρό Θα αρχίσω να το απαιτώ. Καιρός είναι να επιτρέψουμε στο ραδιόφωνο να φτάσει σε όλες τις ψυχές.
Login
Υπενθύμιση κωδικού
