11 Φεβρουάριου 2008-02-10
Δημήτρης, Θανάσης, Ελένη, Δωροθέα, Γιάννης, Ευσταθία είναι λίγα από τα πολλά ονόματα που υπάρχουν. Μας τα δίνουν στα νιάτα μας και μετά, μία ζωή, αντικαθιστούν το «Ψιτ». Και αυτό το λέω διότι εμείς μετά, σαν εκπαιδευμένα σκυλιά, όποτε ακούμε το όνομά μας, γυρίζουμε το κεφάλι μας. Όμως το πραγματικό μας όνομα, μας το δίνει η ίδια η ζωή. Διότι, αργά ή γρήγορα, έρχεται η στιγμή που οι πράξεις μας την ωθούν και μας χαρακτηρίζει. Μπορεί εκείνον όταν ήταν μικρό παιδί να τον βάφτισαν George, όμως όταν πέρασαν τα χρόνια και βομβάρδισε τον κόσμο, η ζωή τον ονόμασε διαφορετικά. Τώρα όταν ακούμε το «σφαγέας», όλοι ξέρουμε για ποιόν ακριβώς μιλάμε. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ότι ενώ δεν είναι ο μοναδικός στον κόσμο και υπάρχουν χιλιάδες που διεκδικούν το όνομα, εγώ σας ρωτάω: Όταν ακούτε το όνομα γκαντέμης, πού πάει το μυαλό σας; Ποιόν σκέφτεστε; Πάρα πολύ σωστά. (Μην γράφουμε και ονόματα, νέο ραδιόφωνο είμαστε).
Η ζωή, φίλοι μου, είναι η μεγαλύτερη νονά. Αυτή δίνει πολλά και ακριβή ονόματα. Άλλον τον ονομάζει απατεώνα, άλλον κλέφτη, άλλη ψεύτρα, άλλο μαλάκα. Όμως μόνον τους επώνυμους*.
Εμείς οι άλλοι, οι πολλοί, δεν έχουμε το προνόμιο να έχουμε το δικό μας αποκλειστικό όνομα. Εμάς, η ζωή μας ονομάζει ομαδικά. Βλέπετε σε εμάς, στον «κυρίαρχο λαό», (κατ' ευφημισμό, πώς λέμε «Ειρηνικός ωκεανός» την σκυλοπνίχτρα θάλασσα!!) άλλοι είναι τα «τιμημένα γηρατειά», άλλοι είναι οι «κάτω από τα όρια της φτώχιας», άλλοι είναι οι «άνεργοι» και άλλοι οι «διορισμένοι». Και με αυτόν τον τρόπο η κάθε ομάδα δίνει προσοχή μόνο όταν ακούει μια είδηση για το χαρακτηριστικό της όνομα. Δεν δίνουν σημασία δηλαδή οι «Διορισμένοι» για ειδήσεις που αφορούν τα «τιμημένα γηρατειά». Οι «διορισμένοι» μόνον όταν ακούνε, για παράδειγμα την υπόθεση με το ροζ DVD, θυμούνται με νοσταλγία το τίμημα της επιτυχίας τους. Το ότι μπόρεσαν δηλαδή και βολεύτηκαν. Θυμούνται πώς σκύψανε, πώς συρθήκανε, πώς γλείψανε για να μη γίνουν τελικά τίποτα. Ποτέ τους δε θα καταλάβουν, όσο και αν τους το φωνάζουν οι άλλες ομάδες, ότι το μόνο που κατάφεραν είναι το να κάθονται σε μια γελοία καρέκλα η οποία, όχι μόνο δεν είναι δική τους, αλλά κάνουν και μαύρη τη ζωή στους άλλους που θεωρητικά θα έπρεπε να εξυπηρετούν. Τι τα θέλετε φίλοι μου. Τελικά, μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ ότι άνθρωπος είναι αυτός ο λίγος, που τόσα πολλά έχουν γραφτεί γι' αυτόν.
* Από τα πολλά και εξαίρετα ονόματα που δίνει η ζωή, εξαιρείται το «μαλάκας» το οποίο ισχύει όχι αποκλειστικά για επωνύμους, αλλά για όλους μας.
Login
Υπενθύμιση κωδικού
